Van toen tot nu: Minka over 40 jaar werken met hart voor kinderen
Dit jaar viert Minka een bijzondere mijlpaal: al 40 jaar is zij een vertrouwd gezicht binnen GO! Kinderopvang. Vier decennia vol betrokkenheid, passie en liefde voor kinderen, een prestatie om trots op te zijn. Om dit jubileum in de kijker te zetten, gingen we met Minka in gesprek. Het interview vond plaats op de vrij nieuwe vestiging Villa Kakelbont, een inspirerende omgeving die symbool staat voor vernieuwing en groei binnen onze organisatie. In dit gesprek blikt Minka terug op haar loopbaan, deelt ze mooie herinneringen en vertelt ze wat het werken in de kinderopvang voor haar zo bijzonder maakt.
Je eerste werkdag was op 1 januari 1986. Wat weet je daar nog van?
“Best veel eigenlijk. Ik was daarvoor al vrijwilligster, vanaf oktober 1985. Dat heb ik zo’n twee maanden gedaan bij een particulier kinderdagverblijf in een woonhuis aan de Tjalk. Daarna ben ik even weggeweest en in januari weer teruggekomen. Er was toen een andere leiding en het dagverblijf ging uitbreiden. Zo kon ik uiteindelijk een betaalde baan krijgen.”
Dat was dus een heel andere tijd dan nu?
“Ja, absoluut. Het was het eerste kinderdagverblijf Linda en we werkten letterlijk in een woonhuis. We hadden een babygroep boven. Alles was veel kleinschaliger en minder professioneel ingericht dan nu.”
Wat is het grootste verschil tussen toen en nu?
“Toen stond je van begin tot eind van de dag op de groep. Pauzes? Die hadden we niet. We deden alles zelf en hadden weinig middelen. Het was echt eindjes aan elkaar knopen. Maar je maakte er wat van, dat ging vanzelf. Niemand vroeg: ‘krijg ik hier extra uren voor?’ Dat was er gewoon niet.
Nu is alles veel professioneler georganiseerd. Je kunt meer op elkaar leunen. Dat is een groot verschil.”
Wat heb je in die beginjaren vooral geleerd?
“Hard werken en aanpakken. Je móést wel. En ik denk dat dat me heeft gevormd. Die mentaliteit heb ik altijd meegenomen.”
Je hebt in die 40 jaar verschillende functies gehad. Kun je daar iets over vertellen?
“Ik ben begonnen als pedagogisch medewerker, nu heet dat pedagogisch professional. Daarna ben ik teamleider geweest, een functie die inmiddels niet meer bestaat. Dat heb ik gedaan in de opvang én bij de overblijf. Ook heb ik op de centrale planning gewerkt, zelfs twee keer. En bij de tussenschoolse opvang was ik ook teamleider. Door reorganisaties vervielen sommige functies en dan moest ik weer nadenken: wat ga ik nu doen?”
En toch ben je altijd bij GO gebleven. Waarom?
“Omdat ik de kinderopvang gewoon heel leuk vind. Ik dacht: als ik hier wegga, ga ik ergens anders in de kinderopvang werken. Dus waarom zou ik weggaan? Zo kwam uiteindelijk de functie van assistent op mijn pad – de ‘MALM-functie’, zeggen we wel eens. Dat bleek een hele fijne combinatie: werken op de groep én andere taken.”
Wat maakt die combinatie zo leuk?
“Je blijft op de groep, maar hebt ook afwisseling. Het is soms wel zoeken naar grenzen, want ik wil graag iedereen helpen. Maar dat mag niet ten koste gaan van mijn groep of collega’s. Dat leer ik nog steeds.”
Zijn er projecten of momenten die je zijn bijgebleven?
“Ja, zeker. Ik heb meerdere nieuwe locaties en initiatieven mogen opzetten. Bijvoorbeeld een naschoolse opvang bij een buurthuis, en ik heb meegedacht over het opzetten van een kindcentrum de Zuidwester. Dat soort dingen vind ik echt leuk, iets nieuws opbouwen.”
Wat is de belangrijkste les die je in 40 jaar hebt geleerd?
“Dat er altijd mogelijkheden zijn. Er zijn periodes waarin het stroef loopt, dat hoort erbij. Maar als je blijft kijken naar oplossingen, komt het altijd weer goed. Door alle verschillende functies ben ik flexibel geworden. Ik raak niet snel in paniek. Ik denk vaak: het komt wel goed.”
Wat maakt werken met kinderen nog steeds zo bijzonder voor je?
“De eerlijkheid. Zeker peuters. Ze zijn zo puur. Als ze ergens geen zin in hebben, laten ze dat heel duidelijk weten. En tegelijkertijd zijn ze zo lief. Je krijgt ontzettend veel liefde terug. Dat blijft fantastisch.”
Wat zou je jonge collega’s of je jongere zelf willen meegeven?
“Blijf optimistisch en enthousiast. Het glas is halfvol. Maak er iets moois van en hang zelf de slingers op. Ja, je wordt soms moe. Op een donderdagmiddag denk ik ook wel: zo, fijn dat de week erop zit. En dat mag. Maar begin elke dag opnieuw met nieuwe energie. Niet elke dag is leuk, niet elke periode is makkelijk, maar dat is het leven.”
Heb je nog ambities of doelen voor de toekomst?
“Geen specifieke functies meer. Dit past nu goed bij mij. Maar: zeg nooit nooit. Veel dingen die ik heb gedaan, kwamen vanzelf op mijn pad.
Dat is misschien ook een mooie tip: pak je kansen als ze voorbijkomen. Soms is het wat voor je, soms niet, maar daar kom je alleen achter door het te doen.”
Hoe denk je dat collega’s jou omschrijven?
“Ik hoop als een vrolijke, gezellige collega die het samen wil doen. Dat is in ieder geval waar ik voor ga.”
Tot slot: ben je blij dat je bent gebleven?
“Ja, absoluut. Ik ben blij dat ik hier ben gebleven en ik geniet nog steeds van het werken op de peutergroep. Dus: vooral doorgaan.”
Benieuwd naar meer verhalen? Klik hier om het verhaal van Nathanaël te lezen!
Nieuws